mamim ^.^

เราเคยเตือนตัวเองแล้ว ….
ตลอดระยะเวลาหลังจากเรื่องราวในวันนั้น
เรามีระยะห่างระหว่างกันมากขึ้น  ฉันไม่กล้าที่จะทำอะไรเหมือนเดิมได้อีกแล้ว
เธอคงรับรู้ได้

มาครั้งนี้  การจัดการอารมณ์ของเธอที่มีต่อฉัน  มันกลับไปสู่วังวนเดิมๆ  ฉันเองก็ไม่ต่างจากวันนั้น  ที่มีแต่คำถามว่า  ทำไม  อีกแล้วเหรอ  เราทำอะไรอีกแล้ว  ไม่รู้จริงๆ   เรื่องเล็กน้อยของฉัน กลายเป็นเรื่องราวที่ไปกระทบจิตใจและอารมณ์ของเธอขนาดนั้นเลยเหรอ

ถ้าเป็นเพื่อนของฉัน
เค้าคงจะมีคำตอบให้กับตัวเองได้แล้ว
ถ้ามีคนๆหนึ่ง มาทำให้จิตใจเราย่ำแย่ลงไปกว่าเดิม
แทนที่จะช่วยทำให้เรารู้สึกดีขึ้นในสภาวะที่พบเจอเหตุการณ์ร้ายๆมา
มันน่าแปลกที่เรื่องของเธอ มักจะมาในเวลาที่ใกล้เคียงกับเรื่องราวที่เข้ามาทำให้ฉันใช้ชีวิตลำบาก
เรียกได้ว่าเป็นช่วงมืดของชีวิต  และแน่นอนเธอเข้ามาทำให้ชีวิตมืดมนลงไปอีก
เพื่อนของฉันสามารถบอกกับตัวเองได้เลยหากพบเจอเหตุการณ์เหตุเดียวกับฉันคือ  บุคคล คนนี้ ไม่มีส่วนในการเอื้อเกื้อหนุนสิ่งดีๆให้กับชีวิตแน่ๆ

เวลาเธอทำตัวไม่น่ารัก
ฉันมักจะเอาเรื่องราวดีๆที่เธอได้เคยทำให้กันมาชดเชย
คำถามเกิดขึ้นเสมอ  ตกลงเธอเป็นคนยังไง
วันนึงเธอดี อีกสี่วันก็ร้ายเหลือทน

หากความสนิทที่ได้รับ มันเป็นเหตุผลที่เธอมักทำร้ายกันเสมอๆ
ถ้าเป็นเช่นนั้น  ฉันขอเป็นคนอื่นๆที่มีระยะห่างพอที่จะกลับไปมองเห็นสิ่งดีๆในตัวเธอเหมือนเดิม  ก็แล้วกัน

14-2-56

ลืมไม่ง่ายขนาดนั้น
และทำตัวไม่ถูก

วันก่อนเธอยังว่าชั้นอยู่เลย
ถึงขนาดจะเลิกคบกัน
มันหนักหนาเกินไปสำหรับจิตใจชั้น
คนพูดจะไม่คิดก็ไม่เป็นไร

คนฟังอย่างชั้นคิด
และมันสำคัญกับชั้นมาก

มาวันนี้ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ชั้นตั้งรับไม่ทัน
วันนึงเธอร้ายจนชั้นตกใจ
อีกวันนึงเธอก็ดีแสนดี

มันยังไม่ลืม
และไม่รู้จะวางตัวยังไง ไม่ให้ล้ำเส้นที่เธอขีดไว้อีก

บอกตามตรง
ชั้นกลัวทำผิดอีกครั้ง
มันบั่นทอนจิตใจ
กลัวจะทำผิดซ้ำ โดยไม่ได้ตั้งใจอีก

แล้วถ้าถึงเวลานั้น
มันอาจจะรุนแรงกว่าครั้งนี้ก็ได้

ชั้นไม่รู้ว่าชั้นจะเล่นกับเธอได้แค่ไหน
จะทำตัวยังไงได้อีก

ชั้นกลัวซะแล้วล่ะ

เราไม่ได้อยากเป็นที่รักของทุกคนหรอก  แค่บางคนเรานั้นที่เรา อยาก…..ให้รัก   เหมือนกับเวลาเราตั้งสเตตัส  ….บางสเตตัส ก็มีขึ้นมาเพื่อคนบางคน  มีกี่คนมากดไลค์ก็ไม่ทำให้เรายิ้มได้เหมือนคนที่เราต้องการให้เค้าเห็น   มารับรู้ความเป็นไปนั้น   „…    นั่นแหละ  เราก็แค่อยากมีตัวตนกับบางคนที่ว่า ก็เท่านั้น        คนทั้งโลกไม่ต้องมองเห็นเราหรอก   สายตาคู่เดียวเท่านั้นที่อยากให้มองมาที่เรา …บ้าง   :)

555+ โหมดเพ้อเจ้อ   ในคืนเดือนมืด  หลังจากลมหนาวพัดผ่านไป     และไม่หวนคืน

บ่อยครั้งที่ฉัน ถามหา ความสุข  ว่ามันอยู่ที่ไหน

เธอจะเป็นผู้ที่ไปหาคำตอบมาให้

บางที  ฉันก็ไม่แน่ใจ  ว่า

ฉันยิ้มได้กับสิ่งที่เธอพยายามหามา
หรือ จริงๆแล้ว
เธอ นั่นแหละ  คือคำตอบ ของทุกครั้งที่ฉันตั้งคำถาม

ทำไมทำเหมือนไม่รู้จักกันเลย

บางทีก็เหนื่อยนะที่จะต้องเดินไปข้างหน้า 

ในขณะที่อีกคนถอยหลังไปเรื่อยๆ

เพื่อให้ระยะห่างของเรายังเท่าเดิม

ถ้าฉันจะต้องเดินเร็วขึ้น หรืออาจจะต้องวิ่งในบางครั้ง

ก็ต้องทำ   

คำถาม

ทำไมฉันจะต้องรักษามิตรภาพนี้อยู่คนเดียว

เราคาดหวังมากไป
หรือเค้าให้เราน้อยไป

ไม่รู้ว่าสิ่งที่ให้ เราพยายามหรือเปล่า
แต่เราตั้งใจ
และต้องการที่จะได้อะไรดีๆกลับคืนมาบ้าง
บ้าง คือ เล็กน้อยก็ยังดี

หรือจริงๆแล้วสิ่งที่เราทำให้
เค้าไม่เคยอยากได้และต้องการมันเลยแม้แต่นิดเดียว

ว่ากันว่า

เวลาคิดจะน้อยใจใคร หรือน้อยใจไปแล้ว

ให้คิดต่อไปว่า  เราอยู่ในสถานะอะไร

น้อยใจได้มากน้อยแค่ไหน

…
..

ทำไมเวลาเค้าคุยกับคนอื่น

เค้าดูมีความสุข  เสียงหัวเราะดังลั่น

แต่ทำไมเวลาคุบกับเรา

เหมือนเราคนเดียวที่มีความสุขกับ ณ ตอนนั้น

เหมือนเราคนเดียวที่พยายามพูด พยายามคุย … พยายาม ?

ต้องใช้ความพยายามถึงเพียงนั้นเชียวหรือ

เหนื่อยไปมั้ย ????

ไม่เข้าใจ

ไม่เข้าใจ  ไม่เข้าใจจริงๆ